Hipodrom

„Wio koniku, a jak się postarasz na kolację zajedziemy akurat...”
.
Ten niby-blog pisany jest dla UPRowców, bo też chyba nikt inny tu nie zagląda. Komentarze świadczą o sprawach dwóch. Po pierwsze, że temat jest istotny, a po drugie, że personalia zaczęły nam przysłaniać to wszystko co w polityce jest najważniejsze: mechanizmy i zjawiska. Z komentarzy można byłoby sądzić, że oto ja chcę komuś „dokopać”, albo też ktoś chce dokopać mnie.
Otóż bez uczestnictwa w UPR (czy też w jakiejkolwiek innej partii) życie jest przyjemniejsze. I bardziej dostatnie. Z mojego uczestnictwa w UPR miałem zawsze i mam tylko stratę czasu, stratę pieniędzy i stratę nerwów. Dokładałem tego wszystkiego do różnych w życiu inicjatyw tylko dlatego, że były one formami jakiegoś zbiorowego wysiłku zmierzającego do lepszego ułożenia spraw publicznych. Nie jest więc też Unia Polityki Realnej jedyną organizacją, którą w miarę swych możliwości wspieram. Jest jednak jedyną, której walory są właśnie niszczone w akcie politycznej wojny. Została widać uznana za groźnego przeciwnika. Spójrzmy na tę wojnę przez historyczną już analogię do „Solidarności”. Wprowadzono stan wojenny, bo „Solidarność” była nie do zniesienia. Po czym z tego stanu wojennego się wycofano, a „Solidarność” okazała się już całkiem znośna. Czy jednak była to ta sama „Solidarność? Otóż – absolutnie NIE! Tylko napis pozostał ten sam. Dlaczegóż więc w walce z „Solidarnością” wprowadzono stan wojenny? Przecież tworzyli ją głównie jacyś KORowscy trockiści i miliony zlewicowanych proletariuszy. Czyżby komuniści atakowali „Solidarność” za jej komunistyczność? Że antykomunistów było tam dosłownie na sztuki wiem dobrze z autopsji: miałem szczęście należeć do jedynego chyba ogniwa zakładowego „S”, które do dziś pozostało w konspiracji uznając, że kontrakt w Magdalence przeniósł „Solidarność” do obozu wroga. Otóż „Solidarność” zniszczono nie dlatego, że nie była czerwona – bo przecież była. Zniszczono dlatego, że nie była DYSPOZYCYJNA! To nie komuniści ją zaatakowali, bo komunistom i komunizmowi w zasadzie nie zagrażała. Zaatakowali ją totalitaryści. Zaatakował ją system, który absolutnie nie toleruje jakiejkolwiek niezależności. Po czym tę „Solidarność” uruchomiono ponownie. No właśnie: czy TĘ? Otóż nie! Reaktywowano coś zupełnie innego. Reaktywowano dyspozycyjną wobec władz organizację sygnującą się starym, znanym i lubianym znakiem „Solidarności”. I ta „Solidarność”-bis była już niezależna w tym sensie, że mogła robić wszystko (ZA WYJĄTKIEM TEGO, CZEGO WŁADZA SOBIE NIE ŻYCZY). W tłumaczeniu z polskiego na nasze: ta „S”-bis mogła więc robić tylko i wyłącznie to, cego życzy sobie władza.
Unia Polityki Realnej miała własne środki, niesterowalnych liderów i półtysięczną kadrę. Mogła być czarnym koniem każdych kolejnych wyborów. Akcja obrońców duetu Witczak-Grocki doprowadziła do tego, że środki są o prawie 100000 mniejsze niż żadne, kadra jest sterowalna (w końcu pokornie wykonuje wszystko co ma zadane do wykonania), a w wyniku awantury wszystkich ze wszystkimi zostanie kadry mniej niż połowa. Czy to znaczy, że UPR będzie już nikomu do niczego niepotrzebna? Ależ skąd! Dopiero teraz będzie mogła odegrać rolę czarnego konia. Ale już ujeżdżonego, osiodłanego i okiełznanego. Jeźdźcowi w końcu jest wszystko jedno jakiej maści jest koń, byle by właściwie reagował na lejce. Będą chcieli widzowie oglądać czarnego – będzie czarny. Właścicielowi hipodromu w końcu jest wszystko jedno dla jakiego konia ludzie zakłady stawiają i za bilety płacą. Byle by płacili. A koń tylko w piosence: „jak wierzgnie, to się zdarza, że dosięgnie gospodarza”. Tylko w piosence...
Koń – jaki jest – każdy widzi. Tylko nie widzi, czy on już aby nie jest ujeżdżony. A przecież dla dzikich na hipodromie miejsca być nie może.
Kostka cukru, czasami delikatny świst pejcza i biznes się kręci...
„...Tobie owsa nasypiemy zaraz, a ja sobie smaczną zupę będę jadł”.